Answer:

1 नोव्हेंबर 1820

माझ्या प्रिय ब्राऊन

काल आम्हाला अलग ठेवणे सोडण्यात आले, त्यादरम्यान माझे आरोग्य खराब हवेमुळे आणि संपूर्ण प्रवास करण्यापेक्षा स्टिफल्ड केबिनमुळे जास्त त्रास सहन करावा लागला. ताजी हवेने मला थोडे पुनरुज्जीवन केले, आणि मला आशा आहे की आज सकाळी मी तुम्हाला एक शांत शांत पत्र लिहू शकतो; जर असे म्हटले जाऊ शकते, ज्यामध्ये मला दुर्बल वाटेल याबद्दल मला भीती वाटत नाही. मी या ठिकाणी जात असताना, मी थोडासा पुढे जाणे आवश्यक आहे; कदाचित माझ्यावर दबाव टाकणा w्या ओझ्यापासून मुक्त होऊ शकेल. यापुढे मी तिला पाहू शकणार नाही, याची खात्री करुन घ्या. माझ्या प्रिय तपकिरी, मी तब्येत असताना मला तिच्याकडे असायला हवे होते आणि मी तब्येत राहायला हवे होते. मी मरणे सहन करू शकतो her तिला सोडण्यास मी सहन करू शकत नाही. अरे देवा! देवा! देवा! माझ्या आठवणीत तिच्याजवळ असलेली प्रत्येक गोष्ट माझ्याकडे भाल्यासारखी आहे. तिने माझ्या ट्रॅव्हल कॅपमध्ये ठेवलेल्या रेशम अस्तरने माझे डोके खोकले. माझी कल्पनाशक्ती तिच्याबद्दल अत्यंत स्पष्ट आहे — मी तिला पाहतो — मी तिला ऐकतो. मला तिच्यापासून क्षणभर हटवण्यासाठी पुरेसे स्वारस्य असलेल्या जगात काहीही नाही. जेव्हा मी इंग्लंडमध्ये होतो तेव्हा अशीच परिस्थिती होती; मी हंटच्या बंदिवासात होता तेव्हा मी थरथर कापत न आठवता आठवू शकत नाही आणि दिवसभर हॅमपस्टिडवर नजर ठेवत असे. मग तिला पुन्हा पाहण्याची चांगली आशा होती — आता! That की ती जिथे राहत आहे तिथेच मला पुरले जाऊ शकते! मला तिच्याशी लिहिण्याची भीती वाटते - तिच्याकडून एक पत्र प्राप्त करण्यासाठी - तिच्या हस्ताक्षरातून माझे हृदय तुटेल हे पहाणे - तिचे नाव कसे आहे हे ऐकणे, तिचे नाव लिहिणे हे माझ्या सहन करण्यापेक्षा जास्त असेल. माझ्या प्रिय तपकिरी, मी काय करावे? सांत्वन किंवा सहजता मी कोठे शोधू शकतो? मला पुनर्प्राप्त होण्याची कोणतीही शक्यता असल्यास, या उत्कटतेने मला ठार मारले. खरंच, माझ्या आजाराच्या संपूर्ण काळात, तुमच्या घरी आणि केंटिश टाउनमध्ये, या तापात मला कधीही थकवा येत नाही. जेव्हा तू मला ताबडतोब लिहीशील तेव्हा तू रोमला लिहा (पोस्टेस्ट रीनस्ट) - जर ती बरी आहे आणि आनंदी असेल तर, अशा प्रकारे चिन्हांकित करा; तर--

मला सर्वांची आठवण ठेवा. मी माझे दु: ख सहन करण्याचा प्रयत्न करीन. माझ्या आरोग्याच्या स्थितीत असलेल्या व्यक्तीस असे सहन करण्याचा त्रास होऊ नये. तू माझ्याकडून ऐकले आहेस असे सांगून माझ्या बहिणीला एक छोटीशी चिठ्ठी लिहा. सेव्हर्न खूप चांगले आहे. जर माझी तब्येत ठीक असेल तर मी तुला रोम येथे येण्यास उद्युक्त करेन. मला भीती वाटते की कोणीही मला सांत्वन देऊ शकत नाही. जॉर्जची काही बातमी आहे का? मला किंवा माझ्या भावांच्या बाबतीत असे काही भाग्यवान ठरले असते तर! - कदाचित मी आशा बाळगू शकतो - परंतु सवय म्हणून निराशेने माझ्यावर दबाव आणला आहे. माझ्या प्रिय तपकिरी, माझ्या फायद्यासाठी तिची कायमची वकिली व्हा. मी नेपल्सबद्दल शब्द बोलू शकत नाही; माझ्या सभोवतालच्या हजारो कादंब .्यांमध्ये मला अजिबात चिंता वाटत नाही. मला तिला लिहायला भीती वाटते — मी तिला विसरलो नाही हे मला हे समजण्यास आवडले पाहिजे. अरे, तपकिरी माझ्या छातीत अग्नीचे कोळसे आहेत - हे मला आश्चर्यचकित करते की मानवी हृदय इतके दु: ख सोसण्यास आणि सहन करण्यास सक्षम आहे. मी या शेवटसाठी जन्मला? देव तिला, तिची आई, माझी बहीण, जॉर्ज, त्याची पत्नी आणि आपण आणि सर्वांना आशीर्वादित करो!

तुमचा कायम प्रेमळ मित्र,

जॉन कीट्स