सकाळी उशिरा उठतो आणि खोलीत खुर्चीवर बसून नव्हे तर गॅलरीतल्या एका खांबाला लावलेल्या आरशापुढेमा राहून रोज दाही करते. डाव्या अंगाला सूर्य पुष्कळ वर आलेला असतो. त्याच्या किरणांचा झोत माझ्यावर पडतो.किया मजल्याच ज्चीवरून समोर उजव्या बाजूला भितीच्या व कौलारांच्या उंच-सखल आडव्या-उभ्या रांगा दिसतात.पावसाच्या दिश पूसर इालेल्या असतात. कमी पावसाची नाजूक झिमझिम, कधी गजगारी वृष्टीसुबबाको कान सबंध देखव उन्हाने झळकत असतो. जालच्या रस्त्यात दिवसाच्या सुरुवातीची रहदारी चालू झालेलीजसले वह सीवाल्यांचे, संभाषणाचे, आयांनी लहान मुलांना मारलेल्या हाकाचे आवाज उठत असतात. माझं लक्षचाकडे न साहातत्य वाचातून पडणाचा जलधारांच्या तुषाराप्रमाणे अंगावर झाडांच्या किरणांच्या स्पर्शाचीजो जणि कान ताजी हेला दिलेल्या झाडांच्या जमिनीच्या व टेकड्यांच्या रंगाची चमचम बचत मी क्षणभरमारहा तो देवा मला मुल्या शब्दांनी म्हणतो, 'नमस्ते! मी उलट म्हणतो. 'नमस्ते! मग मी. गरम पाण्यात पडूनबार पाहणारा क्रश उचलतो. साबणाचा काडीवर घासतो आणि गालांवर हनुवटीवर, गळ्यावर साबमाच्या केसाचा जाडआणि वनवे विचार, नव्या कल्पना माझ्या मनात कारनाच्या पाराप्रमाणे उडू लागतात!लेखमाला कितीतरी गोष्टीच जम अशा प्रकारे दाडी करण्याच्या वेळी झालेला आहे. या वेळीच माझ्या विचारांना काभरती या ते मला सांगता येणार नाही. ते एक मला अजून न उकललेलं गूढ आहे. कदाचित असं असेल की दाढीकरण्याचा केटी माझ्याजवळ कोणी नसतं. असलेलं मला आवडतही नाही आणि या वेळी मिळणारा एकांत इतर सर्व​